Μπορείς να νιώθεις την ανάγκη για εγγύτητα… και ταυτόχρονα να θέλεις απόσταση. Να θες να σε καταλάβουν, αλλά να κουράζεσαι εύκολα μέσα στις σχέσεις. Αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι κάτι πολύ ανθρώπινο.
Ο φιλόσοφος Arthur Schopenhauer το περιέγραψε με μια απλή αλλά δυνατή εικόνα: οι άνθρωποι μοιάζουν με σκαντζόχοιρους. Μαζεύονται κοντά για να ζεσταθούν, αλλά όσο πλησιάζουν, πληγώνουν ο ένας τον άλλον με τα αγκάθια τους. Έτσι, αναγκάζονται να βρουν μια απόσταση που να αντέχεται ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακριά.
Με τα χρόνια, αυτή η ισορροπία γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Όχι απαραίτητα γιατί «δεν χρειαζόμαστε τους άλλους», αλλά γιατί έχουμε μάθει καλύτερα τι μας πληγώνει. Έχουμε περισσότερη επίγνωση, αλλά και λιγότερη ανοχή. Κάποιες σχέσεις δεν μας χωράνε πια όπως παλιά.
Από μια ψυχολογική οπτική, αυτό δεν είναι απαραίτητα απομόνωση. Μπορεί να είναι μια μορφή ωρίμανσης. Μαθαίνουμε να ρυθμίζουμε την απόσταση: πόσο ανοίγομαι, πόσο προστατεύομαι. Δεν είναι εύκολο. Γιατί κάθε φορά που πλησιάζουμε, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της απόρριψης, της σύγκρουσης, της παρεξήγησης.
Αυτό που συχνά βοηθά δεν είναι να επιλέξουμε «μόνοι ή μαζί», αλλά να χτίσουμε σχέσεις με μεγαλύτερη συναισθηματική ακρίβεια. Να μπορούμε να πλησιάζουμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.
Και να απομακρυνόμαστε χωρίς να χάνουμε ο ένας τον άλλον.
Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι η τέλεια απόσταση. Αλλά η ικανότητα να κινούμαστε μέσα σε αυτή με επίγνωση, ευελιξία και λίγη περισσότερη κατανόηση για τα “αγκάθια” μας.