Ζούμε σε μια κοινωνία που λατρεύει την «καλοκαιρινή» ενέργεια, την ασταμάτητη παραγωγικότητα, τη λάμψη και την εξωστρέφεια. Ωστόσο, η φύση μας διδάσκει ότι η διαρκής άνθηση είναι αδύνατη. Οι μεταβατικές περίοδοι είναι απαραίτητες.
Το φθινόπωρο είναι ο χώρος ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά». Μας προσφέρει την άδεια να ρίξουμε τους ρυθμούς μας, να στραφούμε προς τα μέσα και να εκτιμήσουμε τη σιωπή και τη γαλήνη.
Πόσο συχνά νιώθουμε ενοχές όταν η δική μας ενέργεια αρχίζει να πέφτει; Σαν να πρέπει να είμαστε πάντα «εκεί έξω», πάντα να αποδίδουμε. Όμως αν κοιτάξουμε έξω από τα παράθυρα θα δούμε ότι τα δέντρα δεν πανικοβάλλονται όταν χάνουν τα φύλλα τους. Απλά αφήνονται, εμπιστεύονται τη διαδικασία, καταλαβαίνουν πως για να υπάρξει νέα σοδειά, πρέπει πρώτα να υπάρξει μια περίοδος απογύμνωσης.
Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ έβλεπε στο φθινόπωρο μια απίστευτη ομορφιά ακριβώς επειδή ήταν ειλικρινές. Στις επιστολές του έγραφε για τα χρυσά και τα καφέ χρώματα, όχι σαν σημάδια μαρασμού, αλλά σαν μια βαθιά, ώριμη αρμονία. Έβλεπε ότι η φύση, λίγο πριν αποσυρθεί για τον χειμώνα, φορούσε τα πιο εντυπωσιακά της ρούχα.
Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο της εποχής. H υπενθύμιση ότι είναι φυσιολογικό να μην είσαι πάντα στα καλύτερά σου, να κουράζεσαι, να θέλεις να μείνεις λίγο παραπάνω στο σπίτι, να πιεις ένα ζεστό ρόφημα ακούγοντας τη βροχή και να σκεφτείς. Το να αφήνεις πράγματα πίσω σου, όπως παλιές συνήθειες, σκέψεις που σε βαραίνουν, προσδοκίες άλλων δεν είναι ήττα αλλά προετοιμασία για όσα θα έρθουν.
Το φθινόπωρο μας ζητάει να είμαστε πιο παρόντες. Να παρατηρήσουμε τις αλλαγές γύρω μας και μέσα μας, χωρίς να τις φοβόμαστε. Να εμπιστευτούμε ότι η σιωπή και η ξεκούραση λειτουργούν σαν τροφή για τις ρίζες μας…