Ίσως το σημαντικότερο ερώτημα στην κοινωνικοποίηση ενός παιδιού να μην είναι το πόσο χρόνο περνάει μόνο του, αλλά αν αισθάνεται ότι ανήκει σε μια ομάδα.
Το παιδί που διασκεδάζει κάνοντας τα δικά του στην άκρη της σχολικής αυλής δεν χρειάζεται απαραίτητα «διάσωση». Μια νέα επιστημονική μελέτη υποδεικνύει ότι ορισμένα παιδιά που επιλέγουν τη μοναχικότητα απλώς προτιμούν τη δική τους παρέα — χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απομονωμένα ή δυστυχισμένα.
Η Έρευνα: 473 Μαθητές και το Αίσθημα του «Ανήκειν»
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια στις ΗΠΑ μελέτησαν 473 μαθητές ηλικίας 9 έως 11 ετών (Δ’ και Ε’ Δημοτικού). Στο στάδιο αυτό της ανάπτυξης, οι φιλίες σταθεροποιούνται και τα παιδιά αποκτούν την ικανότητα να διακρίνουν ποιους συμμαθητές τους επιλέγουν συνειδητά τη μοναξιά και ποιοι υφίστανται αποκλεισμό.
Από τους μαθητές ζητήθηκε να αξιολογήσουν:
- Ποιοι συμμαθητές τους έπαιζαν μόνοι τους, παρά το γεγονός ότι είχαν καλές σχέσεις με τους άλλους.
- Πόσο σημαντικό θεωρούσαν οι ίδιοι το να «ανήκουν» σε μια ομάδα.
- Πόσο ικανοποιημένοι ήταν από τις προσωπικές φιλίες τους και τη θέση τους στην τάξη.
Τα αποτελέσματα έδειξαν μια καίρια διαφορά ανάμεσα σε δύο κατηγορίες μοναχικών παιδιών:
1. Τα «Επιλεκτικά» Μοναχικά Παιδιά
Πρόκειται για τα παιδιά που προτιμούν να περνούν χρόνο μόνα τους, αλλά παράλληλα εκτιμούν την αίσθηση του ανήκειν.
- Αυτά τα παιδιά ήταν εξίσου ικανοποιημένα από τις φιλίες τους και την κοινωνική τους ζωή.
- Δέχονταν αρκετές προσκλήσεις ώστε να παραμένουν κοινωνικά συνδεδεμένα, αλλά αισθάνονταν την άνεση να αρνηθούν μια δραστηριότητα όταν προτιμούσαν την ηρεμία τους.
«Προτιμούν να κάνουν τα δικά τους παρά να παίζουν με τους συμμαθητές τους, όμως τα πάνε πολύ καλά μαζί τους όταν χρειαστεί», εξηγεί η Rachael Pfanz, σχολική ψυχολόγος και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.
2. Τα Παιδιά που Απορρίπτουν την Κοινωνικοποίηση
Στον αντίποδα, τα παιδιά που δήλωσαν ότι δεν τα ενδιαφέρει καθόλου το να ανήκουν σε μια ομάδα, ανέφεραν σημαντικά χειρότερη ποιότητα σχέσεων με τους συμμαθητές τους.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι όταν ένα παιδί απορρίπτει συστηματικά τις προσκλήσεις των άλλων, με τον χρόνο σταματά να λαμβάνει νέες. Αυτός ο φαύλος κύκλος οδηγεί σε σταδιακή απομόνωση και κοινωνική δυσαρέσκεια.
«Όπως συμβαίνει με τη γυμναστική, έτσι και στην κοινωνική αλληλεπίδραση υπάρχουν πράγματα που πρέπει να κάνουμε επειδή γνωρίζουμε ότι μας κάνουν καλό», αναφέρει η Michele Lease, καθηγήτρια Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας και συν-συγγραφέας της μελέτης. «Η διαρκής αποφυγή των άλλων φέρνει αρνητικά αποτελέσματα».
Τι Πρέπει να Κάνουν Γονείς και Εκπαιδευτικοί
Τα ευρήματα της μελέτης προσφέρουν χρήσιμες κατευθυντήριες γραμμές για τους ενήλικες:
- Μην πιέζετε το παιδί σε μεγάλες ομάδες: Το να σπρώξετε ένα μοναχικό παιδί απευθείας στο κέντρο ενός πολυπληθούς παιχνιδιού (π.χ. σε έναν μεγάλο αγώνα ποδοσφαίρου στην αυλή) μπορεί να λειτουργήσει πιεστικά και αμήχανα.
- Ενθαρρύνετε τις μικρές ομάδες: Εισαγάγετε το παιδί σε αλληλεπιδράσεις 1 προς 1 ή σε μικρές ομάδες 2-3 παιδιών που μοιράζονται παρόμοια ενδιαφέροντα και ήπιους ρυθμούς παιχνιδιού.
- Σεβαστείτε την προσωπικότητά του: Αν το παιδί διατηρεί 1-2 γερές φιλίες και αισθάνεται αποδεκτό στην τάξη, η επιλογή του να διαβάζει ή να παίζει μόνο του στο διάλειμμα είναι απόλυτα υγιής.
πηγή: euronews