Κάθε φορά που τα παιδιά μου έχουν γενέθλια, νιώθω πώς έχω και εγώ μαζί τους. Γιατί πραγματικά πιστεύω πως ξαναγεννήθηκα την ημέρα που τους γέννησα. Οπότε γιορτάζω μαζί τους, νιώθω τη χαρά τους αλλά και την ανυπομονησία τους για τη μεγάλη τους στιγμή. Όταν δηλαδή θα έρθουν οι φίλοι τους να παίξουν και να σβήσουν το κεράκι τους πάνω σε μια τούρτα υπερπαραγωγή με θέμα κάποιο τέρας ή μπάλα (αγορομάνες if you know, you know).
Και εκεί που είμαι όλο συγκίνηση και ανατρέχω σε εκείνες τις δύο υπέρτατες στιγμές στη ζωή μου που έφερα στον κόσμο τα πλασματάκια μου νιώθω ταυτόχρονα να με κατακλύζει ένα ασύλληπτο άγχος… θα μπορέσω να τους διοργανώσω το πάρτυ των ονείρων τους; Θα είναι όλα έτσι όπως τα φαντάζονται; Θα ανταπεξέλθω πλήρως στις προσδοκίες τους; Τότε είναι που συνέρχομαι και λέω στον εαυτό μου! Μα φυσικά θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ!
Και μετά από αυτό το παραλήρημα θέλω να καταλήξω στο εξής συμπέρασμα…κάπου εκεί, ανάμεσα στα μπαλόνια και τις μπόμπες συνειδητοποίησα το εξής: Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται το πάρτυ του αιώνα. Χρειάζονται τους γονείς τους παρόντες.
Όταν τα χρόνια περάσουν δεν θα θυμούνται αν τα τυροπιτάκια ήταν σπιτικά ή αν ο ανιματέρ άργησε δέκα λεπτά. Αυτό που θα αποτυπωθεί μέσα τους είναι η ενέργεια του σπιτιού, το γέλιο μας, η αγκαλιά που θα τους δώσουμε μόλις σβήσουν τα κεράκια και το βλέμμα μας που θα τους λέει «είμαι εδώ και σε καμαρώνω».
Οπότε, όταν πρόκειται για διοργάνωση πάρτυ, πάρτε βαθιά ανάσα. Το πάρτυ των ονείρων τους είναι απλά εκείνο στο οποίο εμείς είμαστε χαρούμενοι και εκείνα νιώθουν ότι τα γιορτάζουμε με όλη μας την ψυχή! Ένα πάρτυ για όλη την οικογένεια!
