Η μεταγεννητική ανάρρωση κρύβει εκπλήξεις που κανένα βιβλίο δεν σου μαθαίνει. Μια μητέρα εξομολογείται στο parents.com πώς οι ορμόνες, η αϋπνία και οι πάνες μετέτρεψαν το δέρμα της σε έρημο, και πώς μια μικρή, εμμονική ρουτίνα τής έσωσε τη λογική (και το άγγιγμα).
Πριν γεννήσω, είχα ένα πολύ συγκεκριμένο, σχεδόν ειδυλλιακό πλάνο στο μυαλό μου. Πίστευα ακράδαντα ότι ο τοκετός θα ήταν το μόνο δύσκολο κομμάτι και ότι η μεταγεννητική ανάρρωση θα ήταν μια σχετικά απλή υπόθεση. Φανταζόμουν τον εαυτό μου να ξεκουράζει τους μυς του αφού, εντάξει, μόλις είχα βγάλει έναν ολόκληρο άνθρωπο από μέσα μου, να κοιμάται όσο το δυνατόν περισσότερο, να πίνει άφθονο νερό και να κάνει χαλαρές, καθημερινές βόλτες με το καροτσάκι. Όλα φαινόνταν τόσο εύκολα στα χαρτιά.
Όμως, έκανα τεράστιο λάθος. Ο τοκετός είναι αναμφισβήτητα επίπονος για το σώμα, αλλά η πραγματική δοκιμασία ξεκινά τις πρώτες εβδομάδες που ακολουθούν. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έπρεπε να δώσω τόση προσοχή στη σωματική μου ευεξία. Και δεν μιλάω μόνο για το περίνεό μου, αλλά για ολόκληρο το σώμα μου, μέχρι την τελευταία άκρη των δακτύλων μου.
Η «εμπόλεμη» ρουτίνα φροντίδας μου μετά τον τοκετό
Όπως είναι φυσικό, η απόλυτη προτεραιότητά μου ήταν η φροντίδα του νεογέννητου γιου μου. Από το ασταμάτητο τάισμα και την αλλαγή της πάνας, μέχρι τις προσπάθειες να ελαχιστοποιήσω το κλάμα, όλο μου το είναι ήταν στραμμένο πάνω του. Αμέσως μετά, έπρεπε να ασχοληθώ με τη ρήξη τέταρτου βαθμού που είχα υποστεί —πράγμα που μεταφράζεται σε ατελείωτα, ανακουφιστικά λουτρά Σιτς. Παράλληλα, επικεντρώθηκαν στην ενυδάτωση και τη διατροφή μου, στοιχεία εξαιρετικά σημαντικά για να έχω την ενέργεια να θηλάζω και να κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά, παρά την τρομερή έλλειψη ύπνου.
Μέσα σε αυτή την οικιακή τρέλα, άρχισα να κόβω τα νύχια μου πολύ κοντά και να τα περιποιούμαι κάθε λίγες μέρες, κυρίως για να μην γρατσουνίσω κατά λάθος το ευαίσθητο δέρμα του μωρού. Επιπλέον, δεν ήθελα να περιμένω τη στιγμή που θα άρχιζαν να σπάνε, καθώς η απίστευτη αντοχή που είχαν αναπτύξει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης άρχισε ξαφνικά να εξασθενεί λόγω των ορμονών.
Όσο για τα ντους μου; Γίνονταν αποκλειστικά και μόνο με σκοπό τον βασικό καθαρισμό. Δεν υπήρχε ούτε λεπτό για να ακολουθήσω την πλήρη, χρονοβόρα ρουτίνα περιποίησης των σγουρών μαλλιών μου. Το μόνο που προλάβαινα να κάνω βγαίνοντας από το μπάνιο, ήταν να απλώνω γρήγορα μια λοσιόν στο πρόσωπο, τα χέρια και τα πόδια μου.
Θα ήταν ψέμα, βέβαια, να πω ότι είχα ποτέ σε εκτίμηση τα χέρια μου. Για την ακρίβεια, τα αγνοούσα όλη μου τη ζωή. Είμαι από τους ανθρώπους που είναι σκληροί με τα χέρια τους. Πάντα έχω χώμα κάτω από τα νύχια μου επειδή λατρεύω να φροντίζω τα φυτά μου, και μόνιμα μπογιές στις άκρες των δακτύλων μου από τις χειροτεχνίες. Βερνίκι νυχιών δεν βάζω ποτέ, γιατί ξεφλουδίζει μέσα σε πέντε λεπτά. Όμως, μπροστά σε αυτό το γλυκό πλασματάκι με το πιο απαλό δέρμα που είχα αγγίξει ποτέ στη ζωή μου, απλά δεν μπορούσα να συνεχίσω να τα αγνοώ.
Όταν τα χέρια σου θυμίζουν την Έρημο Σαχάρα
Τα χέρια μου δεν είχαν υπάρξει ποτέ ξανά τόσο ξηρά. Το δέρμα στα δάκτυλά μου ήταν τόσο άγριο που κυριολεκτικά σκαλωνόταν στα υφάσματα των ρούχων. Ο εκρηκτικός συνδυασμός των ορμονικών αλλαγών, του θηλασμού, της αϋπνίας και του καθημερινού άγχους ξήρανε το δέρμα μου σε χρόνο ντετέ.
Επιπλέον, η ίδια η φροντίδα του μωρού έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Ανάμεσα στο ασταμάτητο πλύσιμο των μπιμπερό, των εξαρτημάτων του θήλαστρου και τον καθαρισμό μετά από κάθε αλλαγή πάνας, δεν είχα πλύνει ποτέ τα χέρια μου τόσες πολλές φορές σε μία μόνο ημέρα.
Ήταν φθινόπωρο, ο αέρας έξω άρχιζε να παγώνει και τα χέρια μου είχαν γίνει πιο ξηρά και από πατατάκι. Ενώ όλο μου το σώμα ήταν αφυδατωμένο, η κατάσταση στα χέρια μου είχε γίνει ανυπόφορη. Ένιωθα απίστευτα περίεργα και άβολα να αγγίζω το τέλειο, βελούδινο δέρμα του γιου μου με αυτά τα άγρια χέρια.
Η στρατηγική της απόλυτης ενυδάτωσης
Έπρεπε να δράσω οργανωμένα. Για να βεβαιωθώ ότι έπινα αρκετό νερό, εφάρμοσα μια στρατηγική «διασποράς»: τοποθέτησα μπουκάλια νερού παντού μέσα στο διαμέρισμα, ώστε να υπάρχει πάντα ένα σε κοντινή απόσταση. Είχα ένα μπουκάλι στον καναπέ, ένα δίπλα στην κουνιστή καρέκλα του θηλασμού, ένα στο κομοδίνο και ένα μόνιμα μέσα στην τσάντα με τις πάνες.
Σύντομα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να κάνω ακριβώς το ίδιο και με την ενυδατική κρέμα. Όπου υπήρχε μπουκάλι νερό, δίπλα έμπαινε και μια λοσιόν χεριών —συν μία ακόμα στο αυτοκίνητο και από μία δίπλα σε κάθε νιπτήρα του σπιτιού. Μετά από χρόνια που οι φίλοι μού χάριζαν κρέμες χεριών κι εκείνες κάθονταν στα ντουλάπια, βρήκα επιτέλους τη χρησιμότητά τους. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, η κρέμα που χρησιμοποιούσα περισσότερο ήταν η μωρουδιακή λοσιόν του γιου μου, καθώς ήξερα ότι τα χέρια μου θα έρχονταν σε επαφή με το δέρμα του και δεν ήθελα με τίποτα να του προκαλέσω κάποιον ερεθισμό.
Η ρουτίνα μου έγινε σχεδόν ψυχαναγκαστική. Μόλις έμπαινα στο αυτοκίνητο, έβαζα αμέσως κρέμα. Μόλις το μωρό αποκοιμιόταν για τον μεσημεριανό του ύπνο, έτρεχα να απλώσω λοσιόν. Όταν ξάπλωνα το βράδυ, το ίδιο. Το μόνο πράγμα που έπρεπε να προσέχω ήταν οι στιγμές που έβαζα τα δάχτυλά μου στο στόμα του για να τον ανακουφίσω από τα ούλα του, καθώς δεν ήθελα να καταπιεί λοσιόν που δεν είχε απορροφηθεί ακόμα.
Δέκα μήνες μετά, το «σύστημα» συνεχίζεται
Από εκείνες τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό μέχρι σήμερα, αυτή η συνήθεια δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Οι κρέμες χεριών παραμένουν στους νιπτήρες, στο αυτοκίνητο, στο γραφείο μου, δίπλα στο κρεβάτι και φυσικά στην τσάντα των μωρουδιακών.
Ο γιος μου δεν είναι πια το εύθραυστο, μικροσκοπικό πλασματάκι που έφερα στο σπίτι από το μαιευτήριο. Έχει γίνει ένα ζωηρό, ατίθασο και υπέροχο μωρό 10 μηνών που εξερευνά τον κόσμο. Όμως εγώ επιμένω να διατηρώ τα χέρια μου απαλά. Τα χρειάζομαι έτσι για να μπορώ να ζουλάω τα μικρά του μάγουλα, να γαργαλάω τη στρογγυλή του κοιλίτσα και —κυρίως— να ψαρεύω με ταχύτητα ninja τα άγνωστα αντικείμενα που προσπαθεί να καταπιεί κάθε πέντε λεπτά.
πηγή: parents