Η νέα ταινία της Pixar μεταφέρει τη δράση από τις υπαρξιακές αγωνίες των παιχνιδιών στις πραγματικές ανησυχίες της σύγχρονης οικογένειας, αγγίζοντας θέματα όπως η μοναξιά των παιδιών, τα social media και η εξάρτηση από τις οθόνες. Το στούντιο επιστρέφει με το Toy Story 5, όμως αυτή τη φορά το επίκεντρο δεν είναι μόνο οι αγαπημένοι πλαστικοί ήρωες των θεατών. Σύμφωνα με τον κριτικό κινηματογράφου Νίκολας Μπάρμπερ του BBC, η νέα προσθήκη στο franchise είναι ίσως η πιο συναισθηματικά απαιτητική για τους ενήλικες, καθώς καταπιάνεται με ένα από τα πιο φλέγοντα και επίκαιρα ζητήματα της εποχής μας: τη σχέση των παιδιών με την τεχνολογία.
Ένα tablet απέναντι στη μοναξιά και τον κοινωνικό αποκλεισμό
Στην ιστορία της ταινίας, η οκτάχρονη Μπόνι δυσκολεύεται να δημιουργήσει φιλίες και να ενταχθεί στο κοινωνικό της περιβάλλον στο σχολείο. Οι γονείς της, στην προσπάθειά τους να βρουν μια λύση, της αγοράζουν ένα tablet με την ονομασία Lilypad, ώστε να μπορεί να συμμετέχει στα διαδικτυακά παιχνίδια που παίζουν οι συμμαθητές της.
Αυτή η απόφαση προκαλεί άμεση ανησυχία τόσο στα παραδοσιακά παιχνίδια της, που βλέπουν το ενδιαφέρον της Μπόνι να μετατοπίζεται, όσο και στους ίδιους τους γονείς της. Οι τελευταίοι έρχονται αντιμέτωποι με ένα τεράστιο δίλημμα, καθώς από τη μία πλευρά φοβούνται τους ορατούς κινδύνους του διαδικτύου και από την άλλη τον απόλυτο κοινωνικό αποκλεισμό που μπορεί να βιώσει το παιδί τους αν μείνει εκτός ψηφιακού κόσμου.
Όταν το animation συναντά τη διεθνή επικαιρότητα
Η θεματική της ταινίας συμπίπτει απόλυτα με τις έντονες διεθνείς συζητήσεις γύρω από τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από ανηλίκους, σε μια περίοδο όπου πολλές χώρες παγκοσμίως εξετάζουν ή ήδη εφαρμόζουν αυστηρούς περιορισμούς για τους νεότερους χρήστες. Παρότι η Pixar έχει συνηθίσει το κοινό της σε ιστορίες που εξερευνούν τις εσωτερικές αγωνίες της παιδικής ηλικίας και της γονεϊκότητας, το Toy Story 5 ξεχωρίζει επειδή φέρνει στο προσκήνιο πραγματικούς ανθρώπινους χαρακτήρες και σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Η μοναξιά της Μπόνι και η αδυναμία των γονιών της να βρουν εύκολες απαντήσεις αποτελούν τον πραγματικό συναισθηματικό πυρήνα του έργου.
Μια τολμηρή παραγωγή που θέτει δύσκολα ερωτήματα
Ο Μπάρμπερ σημειώνει στην κριτική του ότι, παρά τις όποιες αδυναμίες του φιλμ σε επίπεδο αφήγησης, καθώς και την υπερφόρτωση χαρακτήρων και παράλληλων ιστοριών, το αποτέλεσμα παραμένει μία από τις πιο τολμηρές παραγωγές στην ιστορία της Pixar. Το φιλμ επιλέγει να μην καταδικάσει με έναν απλοϊκό τρόπο την τεχνολογία. Αντίθετα, προτιμά να θέσει δύσκολα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά σήμερα, αλλά και για τις τεράστιες ευθύνες που βαραίνουν τους ενήλικες απέναντί τους.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ταινία που μπορεί να μην φτάνει τα κορυφαία καλλιτεχνικά ύψη των πρώτων τριών Toy Story, αλλά κατορθώνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό: να ανοίξει μια ουσιαστική, δημόσια συζήτηση γύρω από τη μοναξιά, την ανάγκη για κοινωνική αποδοχή και την ψηφιακή ζωή των παιδιών. Για πολλούς γονείς που βιώνουν αυτή την καθημερινή μάχη στο σπίτι τους, η προβολή της ίσως αποδειχθεί η πιο αγχωτική κινηματογραφική εμπειρία της χρονιάς.