Κάθε φορά που πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ με τα παιδιά, ξέρω ήδη πώς θα καταλήξει η ιστορία. Παρόλο που κρατάω τη λίστα μου σαν ιερό κείμενο, με κάποιο μαγικό τρόπο στο καλάθι προσγειώνονται πάντα «λαθρεπιβάτες», όπως κρουασάν, δρακουλίνια, εκείνα τα σοκολατένια αβγά με την έκπληξη και κάτι ζελεδάκια-αρκουδάκια που φωσφορίζουν.
Κάποιες φορές κάνω το αυστηρό κήρυγμα του τύπου «βάλτε τα πίσω», αλλά τις περισσότερες; Απλά τα αφήνω. Σκέφτομαι πως, εφόσον το μεσημέρι φάγαμε φακές και το απόγευμα καθαρίσαμε δυο μήλα, δεν χάθηκε ο κόσμος αν απολαύσουν και κάτι «έξω από το πρόγραμμα».
Αποδεικνύεται ότι για εμάς υπάρχει πλέον όνομα στο διαδίκτυο: Είμαι μια «Gummy Bear Mom» (ή, στα ελληνικά, η μαμά των ζελεδακίων). Γιατί; Επειδή προφανώς, αν επιτρέπεις στα παιδιά σου να φάνε σνακ και γλυκά περισσότερες από μία φορά το χρόνο (στα γενέθλιά τους) και αν το ντουλάπι σου θυμίζει περίπτερο για να προλάβεις να ταΐσεις μια οικογένεια που πεινάει διαρκώς, τότε ανήκεις σε αυτή την κατηγορία.
«Μαμά με ζελεδάκια» vs «Μαμά με αμύγδαλα»
Σύμφωνα με το TikTok, η «μαμά με τα ζελεδάκια» είναι το ακριβώς αντίθετο της «Almond Mom» (της μαμάς με τα αμύγδαλα). Η τελευταία είναι εκείνη που ελέγχει σχολαστικά κάθε θερμίδα, που θεωρεί το σνακ «αμαρτία» και που, αν το παιδί πεινάει, του προτείνει να μασήσει δύο αμύγδαλα και να πιει νερό.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλές «μαμάδες των ζελεδακίων» εξομολογούνται στα σχόλια πως μεγάλωσαν οι ίδιες με «μαμάδες των αμυγδάλων». Έτσι, το να έχουν πάντα γεμάτο το ντουλάπι με λιχουδιές είναι μια ασυνείδητη αντίδραση στην υπερβολικά αυστηρή ανατροφή που δέχτηκαν.
Για μένα, όμως, είναι απλά θέμα επιβίωσης. Όταν έχεις παιδιά που τρέχουν από το σχολείο στα αγγλικά, μετά στο ποδόσφαιρο και το kick boxing, ξέρεις καλά πως δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν με μια μπανάνα και δύο σταφίδες. Χρειάζονται ενέργεια, κι εγώ χρειάζομαι την ψυχική μου υγεία. Ένας καταψύκτης με κοτομπουκιές για τις «δύσκολες ώρες», ένα ψυγείο με στικ τυριού και γιαουρτάκια και ένα ντουλάπι με μπάρες δημητριακών και κριτσίνια είναι οι σύμμαχοί μου στον καθημερινό μαραθώνιο.
Ισορροπία, όχι παράνοια
Το γεγονός ότι τα πατατάκια δεν είναι «απαγορευμένος καρπός» στο σπίτι μας, δεν σημαίνει ότι δεν αγοράζω βιολογικά προϊόντα ή φρέσκα φρούτα από τη λαϊκή. Ίσα-ίσα. Στο σπίτι μας σπάνια τρώμε απέξω. Μαγειρεύω σχεδόν κάθε μέρα. Αλλά αν μετά από ένα πιάτο σπανακόρυζο ή παστίτσιο, τα παιδιά ζητήσουν ένα μπολ παγωτό, δεν θα νιώσω τύψεις.
Διαβάζω τις ετικέτες, προσέχω τα λιπαρά, αλλά προσέχω και κάτι άλλο, να μην κάνω τα παιδιά μου παρανοϊκά με το φαγητό. Μιλάμε για την ισορροπία, για το μέτρο, για το ποιες επιλογές μας κάνουν καλό, αλλά χωρίς να δαιμονοποιούμε τη ζάχαρη.
Φτάνει με τις ταμπέλες
Ειλικρινά, έχω κουραστεί με όλες αυτές τις ετικέτες που μας κολλάει το TikTok: «Almond Mom», «Gummy Bear Mom», «Beige Mom» (η μαμά που θέλει όλα τα παιχνίδια και τα ρούχα σε μπεζ τόνους). Και προσέξτε κάτι: Γιατί οι μπαμπάδες δεν παίρνουν ποτέ τέτοιες ταμπέλες; Αλλά αυτό είναι μια άλλη, πονεμένη συζήτηση.
Προς το παρόν, επιλέγω να κάνω αυτό που λειτουργεί καλύτερα για το δικό μας σπίτι, χωρίς να συμβουλεύομαι τα trends. Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πάω στο σούπερ μάρκετ και θα φορτώσω το καλάθι για να προλάβω να ταΐσω τα ενεργητικά, υγιή και πάνω απ’ όλα χαρούμενα παιδιά μου, τότε ας είμαι η «Gummy Bear Mom» της γειτονιάς.
Εσείς; Σε ποιο στρατόπεδο ανήκετε;