Μια βόλτα με το πατίνι στη γειτονιά που παραλίγο να καταλήξει σε σύλληψη των γονιών, φέρνει στο προσκήνιο το μεγαλύτερο δίλημμα της εποχής μας: Πόσο βλάπτει τα παιδιά μας η μανία μας να τα προστατεύουμε από τα πάντα;
Όλα ξεκίνησαν με μια απλή, αθώα βόλτα. Ο 6χρονος γιος της Μαλέρι Σίρλεϊ και του Κρίστοφερ Πλέζαντς από την Ατλάντα βγήκε με το πατίνι του στην κοντινή παιδική χαρά. Η κίνηση αυτή, όμως, πυροδότησε μια επίσημη έρευνα των αρχών για «παραμέληση ανηλίκου».
Τρομοκρατημένοι από το ενδεχόμενο να συλληφθούν, οι γονείς κράτησαν τον μικρό κλεισμένο στο σπίτι για εβδομάδες. «Η ψυχική του υγεία υπέφερε πολύ», εξομολογήθηκε η Σίρλεϊ στους New York Times.
Αν και η οικογένεια τελικά αθωώθηκε καθώς η πολιτεία της Τζόρτζια είχε πρόσφατα επαναπροσδιορίσει τον νόμο περί παραμέλησης για να προστατεύσει το δικαίωμα των παιδιών στο ελεύθερο, ανεξάρτητο παιχνίδι το περιστατικό αυτό αποτυπώνει ανάγλυφα την επικίνδυνη ένταση ανάμεσα στην παιδική αυτονομία και στον κλίμα αδικαιολόγητου φόβου που κυριαρχεί στη σύγχρονη ανατροφή.
Ήρθαμε αντιμέτωποι με τη γενιά της υπερπροστασίας;
Η «γονεϊκότητα-ελικόπτερο» (helicopter parenting) και ο υπερβολικός πανικός για τους κινδύνους της καθημερινότητας έχουν δημιουργήσει μια παράδοξη πραγματικότητα: τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά βιώνουν πρωτοφανή επίπεδα άγχους και κατάθλιψης.
Τα στοιχεία πρόσφατης έρευνας της Harris Poll σοκάρουν:
Το 62% των παιδιών ηλικίας 8 έως 12 ετών δεν έχει πάει ΠΟΤΕ με τα πόδια ή με το ποδήλατο κάπου μόνο του, χωρίς τη συνοδεία ενήλικα.
Αυτό το μοτίβο προμηνύει δυσοίωνες εξελίξεις για το μέλλον τους. Χωρίς να δίνουμε στα παιδιά τον απαραίτητο χώρο να κάνουν λάθη, να δοκιμάσουν τα όριά τους και να επιλύσουν μόνα τους καθημερινά προβλήματα, διακινδυνεύουμε να αναθρέψουμε μια γενιά μόνιμα εξαρτημένων ενηλίκων.
«Υποθέτουμε ότι είναι εύθραυστα και αυτό γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία»
Οι ειδικοί στην παιδική ψυχολογία και ανάπτυξη εκπέμπουν σήμα κινδύνου, τονίζοντας ότι η συναισθηματική ανθεκτικότητα χτίζεται μόνο μέσα από την τριβή με την πραγματικότητα:
- Αλίζα Πρέσμαν (Ψυχολόγος ανάπτυξης, Mount Sinai Parenting Center):«Δεν υπάρχει τρόπος ένα παιδί να αισθανθεί ικανό και αυτόνομο αν δεν του δοθεί ο χώρος να κάνει λάθη από τα οποία θα ανακάμψει μόνο του. Θέλεις το παιδί να τεντώνεται, να λυγίζει, αλλά όχι να σπάει. Αυτή είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση για μια υγιή ανάπτυξη».
- Πίτερ Γκρέι (Καθηγητής στο Boston College, συγγραφέας του «Restoring Childhood»):«Δεν επιτρέπουμε πλέον στα παιδιά να μάθουν ότι είναι ανθεκτικά, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Υποθέτουμε εξ αρχής ότι είναι εύθραυστα — και αυτή η υπόθεση μετατρέπεται τελικά σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία».
Η διπλωματία του φόβου και οι πρώτες νομοθετικές αλλαγές
Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι οι γονείς αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, αλλά δυσκολεύονται να κάνουν το βήμα προς τα πίσω.
Σύμφωνα με έρευνα του Παιδικού Νοσοκομείου C.S. Mott στο Μίσιγκαν, το 84% των γονέων με παιδιά 9-11 ετών αναγνωρίζει ότι ο ελεύθερος χρόνος χωρίς επίβλεψη κάνει καλό στα παιδιά. Ωστόσο, μόλις οι μισοί θα έδιναν την άδεια στο παιδί τους να ψάξει μόνο του ένα προϊόν στον διάδρομο του σούπερ μάρκετ.
| Η στάση των γονέων για την ανεξαρτησία (Έρευνα C.S. Mott) | Ποσοστό |
| Πιστεύουν ότι ο ελεύθερος χρόνος χωρίς επίβλεψη ωφελεί το παιδί | 84% |
| Επιτρέπουν στο παιδί να ψάξει μόνο του ένα προϊόν στο σούπερ μάρκετ | ~50% |
Ευτυχώς, η νομοθεσία αρχίζει να προσαρμόζεται στη σκληρή πραγματικότητα. Ήδη 13 αμερικανικές πολιτείες έχουν χαλαρώσει τους αυστηρούς νόμους περί «παραμέλησης», προστατεύοντας τους γονείς που επιλέγουν να δώσουν στα παιδιά τους την ελευθερία που δικαιούνται.
Παράλληλα, στην Αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων κατατέθηκε ο δικομματικός «Νόμος για την Προώθηση της Ανεξαρτησίας και της Ανθεκτικότητας των Παιδιών». Πρόκειται για μια επίσημη πλέον παραδοχή ότι στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τα παιδιά από κάθε πιθανό γρατζούνισμα, κινδυνεύουμε να τα τραυματίσουμε βαθύτερα και αόρατα στην ψυχή τους.
πηγή: mindsitenews